BLOGag!

Look at me
I am staring at you
Your tears are falling
Wipe it out, stop crying
Life sucks but keep believing

Do you still hear your voice?
What does it say?
Do you still see yourself?
What can you say?

Man in the mirror
You should know what to do
Its time to close the door
Move on, start a brandnew
It must not end this way
You’re brave and strong
You can make it
Open your eyes, you’ll see
There’s a ne beginning…

Nagsimulang tikom sa mundong makulimlim tuwing umuulan. Sinala ang kakayahan sa mapang-akit na sining at kultura. Piniga ng buong lakas ang timbre sa himig ng musika at inindayog ang katawan sa kumpas ng tugtugan. Natutunang aliwin ang sarili sa palakpakan ng isang milyong katanungan.  Iginuhit ang kapalaran sa blakong papel sa pamamagitan ng iba’t-ibang kulay ng pintura. Winasiwas sa madla ang tunay na anyo ng isang noon ay inosente at ngayo’y matipuno at matatag na sanga ng punong narra.  Sinamsam ang halimuyak ng mapupulang rosas ng pag-irog. Pinag-iwi at inalagan sa mahabang panahon na biglang nawala sa mahinang ihip ng mapanlinlang na hanging amihan. Malalim ang pagkatao ngunit mababaw ang luha sa hapdi ng buhay. Di alintana ang pagngawa sa tag-araw sapagkat ang anino ay binabalot ng hiwaga. Muling bumabangon sa lason ng pagkakaidlip. Tinanaw ang nakakabulag na sikat ng araw. Lumingon sa likuran, may anyong namasdan na katulad rin ng imahe sa tuwing umuulan. Dalawang kulay na nagaagawan sa espasyo. Ano ang dalwang kulay ng aNiNo?